Osmanlı İmparatorluğun 400 yıl boyunca ikamet ettiği görkemli saray “Topkapı”. Kapıdan içeri girdiğinizde, zamanın akışı değişir. Adımlarınızın altında bir yandan yüzyılların sessizliği, diğer yandan duvarların arasında dolaşan görünmez düzen. 

Sarayın taşlarında törenlerin gölgesi hissedilir; mutfaklarında ise bir zamanlar yükselen sesler, bugün bile kulağa uzak bir uğultu gibi gelir. Hiçbir ayrıntı tek başına büyük değildir; ancak hepsi bir araya geldiğinde sarayın iç yaşamını örer: disiplin, ihtişam, merak ve kimi zaman yalnızlık.

Derinlere doğru ilerledikçe atmosfer ağırlaşır. Makamların, eğitimlerin, kabul törenlerinin ve görünmeyen otoritenin izleri birer birer belirir. Burada güç yüksek sesle değil, sessizlikle hissedilir. Bazı kapılar açılır, bazıları açılmış gibi yapar; hiçbir şey tamamen anlatılmaz.

Sarayın en mahrem bölümleri ise fısıltıyla konuşur. Düzen içinde saklanan hayatlar, kendi ritmini sürdüren bir hiyerarşi ve duvarların ardına gizlenen hikâyeler… Burası, merakla bilgiyi; gerçeklikle efsaneyi birbirine karıştıran bir dünyadır.

Gün sona erdiğinde sarayda kapılar kapanır, avlular boşalır, taşlar soğur.
Geriye kalan tek bir şey:
Sarayın fısıltısına kısa bir süreliğine kulak vermiş olmanın izi